ลมหายใจของการเมือง

 

ตลอดระยะเวลา 35 ปี 6 เดือนของชีวิต ในการรับราชการทหาร ต้องอยู่ประจำพื้นที่ชายแดนอรัญประเทศ นับว่ายาวนานมากตั้งแต่ 1 พฤษภาคม 2520 มีโอกาสได้รับรู้ถึงสถานการณ์ของประเทศกัมพูชา ช่วงระยะที่อยู่ภายใต้การปกครองของเขมรแดง ได้รับรู้ถึงการเข้ามายึดครองประเทศโดยกองทัพเวียตนาม ซึ่งมีการสู้รบอย่างประปรายตามพื้นที่แนวชายแดน ได้นอนฟังเสียงปืนใหญ่ ได้อดหลับอดนอนขนกระสุนปืนใหญ่ ขนน้ำมันส่งให้กับหน่วยทหารนอกพื้นที่ ซึ่งเข้ามาทำการปกป้องอธิปไตยของชาติ ดังนั้น เมื่อถอดเครื่องแบบออกไปแล้วเกือบ 20 ปี สงครามระยะสั้นระหว่างกัมพูชากับไทย ในช่วงเวลาไม่กี่วันที่ผ่านมา จึงไม่อยากจะพูดถึงอีก

เพราะช่วงเวลานี้ลมหายใจของการเมืองไทย กำลังโหมพัดกระหน่ำมารุนแรงกว่าพายุหลายเท่า เนื่องจากมีผลกระทบต่อความเป็นชาติไทยอย่างแท้จริง แต่ก็พอจะคาดเดาได้บ้างในบางเรื่องว่า เงิน....ยังคงเป็นปัจจัยสำคัญในลมหายใจของการเมือง แม้ว่าสถานการณ์ทางการเมืองโดยรวม บางพรรคจะเริ่มเอนเอียงไปทางทหาร บางพรรคมีการปลุกกระแสชาตินิยม  การมองเห็นความสำคัญในการมีอยู่ของทหาร จะเพิ่มมากขึ้นบ้างก็ตาม แต่เชื่อแน่ว่าไม่อาจต้านทานกระแสทุนนิยมของการเมืองแบบเก่าได้อย่างแน่นอน แต่ก็ยังคงมีบางพรรคที่ด้อยค่าและต่อต้านทหารอย่างเต็มตัวและเปิดเผย

พื้นฐานที่สำคัญของการตัดสินใจ จึงมาจากจิตสำนึกของประชาชนเป็นส่วนใหญ่ 

ความพยายามที่จะแก้ไขรัฐธรรมนูญ ยังคงมีอยู่ในนโยบายของทุกพรรคการเมือง เพราะคำว่าจริยธรรมทางการเมือง เป็นเหมือนใบมีดสำหรับ วงศ์ตระกูลนักการเมืองเก่า นักการเมืองสีเทา นายทุน และนักธุรกิจการเมือง ไม่นับรวมไปถึงบางพรรคการเมือง ที่ชูนโยบายโดยตรงไปถึงรูปแบบการล้มล้างระบอบการปกครอง และปรับเปลี่ยนเสาหลัก 3 ประการของ ความเป็นชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์  ซึ่งประการหลังนี้หมายถึงการล่มสลายของความเป็นไทยอย่างแท้จริง เพราะมีความหมายรวมไปถึงการล้มล้างกรอบวัฒนธรรมและประเพณีของไทยลงทั้งหมด

ดังนั้น การเลือกตั้งที่กำลังจะมาถึง จึงเป็นข้อพิสูจน์ถึงจิตสำนึกในความเป็นไทย ว่าประชาชนคนรุ่นใหม่ยังอยากที่จะ คงความเป็นไทย ให้อยู่ยั้งยืนยงต่อไปอีกหรือไม่ ?

ตราบใดที่นักการเมือง ยังคงตกอยู่ภายใต้กรอบนโยบายของพรรคการเมือง ขาดความเป็นอิสระในการตัดสินใจ หรือแสดงความคิดเห็น ให้เป็นไปตามที่ประชาชนมีความต้องการ ให้สมกับคำว่า ผู้แทนราษฎร ไม่ใช่เข้ามาเป็นนักการเมือง เพื่อแสวงหาอำนาจ หรือแสวงหาผลประโยชน์ส่วนตน  และทำตัวเป็นเหมือนสุนัขรับใช้ผู้มีอำนาจทางการเงิน

แต่ก็อาจจะเป็นเพียงความหวังอันเลื่อนลอย ที่ประชาชนคนไทยคงได้แต่รอคอย แม้จะได้รับการเชิดชูยกย่องอย่างเลิศหรู ด้วยคำว่า...เป็นเจ้าของประเทศ